Duża przekątna ekranu nie gwarantuje lepszej jakości obrazu. Dla telewizora istotne są typ panelu, jasność, zachowanie HDR, kontrast w warunkach pokoju i funkcje dostępne na konkretnych wejściach.
Etykiety wyświetlaczy podają odrębne dane energetyczne dla trybów SDR i HDR, a także przekątną i rozdzielczość.
Wartości energetyczne wyświetlaczy podaje się dla zdefiniowanego czasu użytkowania i trybów obrazu. Ustawienia jasności oraz materiał HDR wpływają na realny pobór. Do wyliczenia rachunku trzeba wybrać czas oglądania i własną cenę energii.
Ekrany OLED sterują światłem pikseli, a konstrukcje LCD używają podświetlenia. W praktyce trzeba ocenić refleksy, kąty widzenia, jednorodność podświetlenia i jasność typową dla pomieszczenia, zamiast porównywać same skróty.
Deklaracja wysokiej częstotliwości nie przesądza, że telewizor przyjmie taki sygnał ze wszystkich wejść i w każdej rozdzielczości. Warto sprawdzić dokumentację HDMI, obsługę zmiennego odświeżania i warunki pracy z konsolą.
Porównaj ten sam materiał na obu ekranach w zbliżonej jasności pomieszczenia, sprawdź właściwe wejścia oraz oznaczenie modelu w dokumentacji.
Komisja Europejska, „Electronic Displays”, Energy Efficient Products, rozporządzenie (UE) 2019/2013.
standardowy zakres dynamiki, osobny tryb etykiety energetycznej
wysoki zakres dynamiki, osobny tryb etykiety energetycznej
Pobór energii przy HDR może być inny niż przy SDR. Prawidłowe porównanie dwóch telewizorów wymaga tego samego trybu sygnału, nie tylko identycznej przekątnej.
Komisja Europejska, „Electronic Displays”, rozporządzenie delegowane (UE) 2019/2013.