HDR zwiększa zakres kodowania jasności i pozwala precyzyjniej opisać sceny o dużej rozpiętości tonalnej. Samo wsparcie formatu HDR nie świadczy jednak o możliwościach fizycznych panelu.
Etykiety wyświetlaczy podają odrębne dane energetyczne dla trybów SDR i HDR, a także przekątną i rozdzielczość.
Telewizor może odczytać metadane HDR, ale maksymalna luminancja i sterowanie podświetleniem wyznaczają, jak obraz zostanie faktycznie pokazany. Informacja „HDR” jest więc warunkiem kompatybilności, a nie oceną jakości.
Gdy materiał źródłowy zakłada wyższą luminancję niż może pokazać ekran, procesor stosuje mapowanie tonów. Może to wpływać na wygląd jasnych detali. Dwa modele z tym samym formatem sygnału mogą pokazać scenę inaczej.
W wyświetlaczach pobór energii przy SDR i HDR może się różnić, ponieważ wymagania dotyczące jasności są inne. Porównanie wartości kWh na etykiecie powinno rozróżniać tryb obrazu oraz sposób testowania.
Porównuj jasność w tej samej metodzie pomiarowej, algorytmy sterowania i osobne deklaracje energii dla SDR oraz HDR.
Komisja Europejska, „Electronic Displays”, Energy Efficient Products, rozporządzenie (UE) 2019/2013.